Het is al meer dan een jaar geleden dat April na haar avontuur op Bereneiland weer thuis is. Ze woont nu met haar vader in een huisje aan de kust. Haar vader lijkt in zijn dagelijks leven gelukkiger dan ooit. April daarentegen vindt in haar omgeving weinig aansluiting. Haar pogingen om klasgenoten te betrekken bij haar belangstelling voor ijsberen en ze bewust te maken van de milieuproblematiek hebben niet het gewenst effect. Ze voelt zich dan ook eenzaam en denkt vaak met heimwee terug aan haar Beer die ze na een heldhaftige tocht van Bereneiland naar Spitbergen bracht. Zelf is ze sterk overtuigd van de onzichtbare band die ze met het dier heeft. Die is voor de buitenwereld en haar omgeving moeilijker te vatten. Maar wanneer ze in een bericht van haar vriend Tör uit Spitbergen leest dat er een ijsbeer is neergeschoten in Longyearbyen, is ze er stellig van overtuigd dat het haar Beer is. Ze haalt haar vader over om naar het Noordpoolgebied te reizen, waar ze voor de tweede keer in haar leven een adembenemende tocht over bevroren vlaktes en ijzige gletsjers onderneemt.

Hannah Gold neemt de tijd om de lezer te oriënteren op het verhaal. Ze verwijst in haar inleidende hoofdstukken geregeld naar wat er in haar eerder verschenen boek De laatste beer gebeurde en besteedt ruime aandacht aan de gevoelens van April. Er is niet alleen het moeizame contact met leeftijdsgenoten, het wennen aan een nieuwe omgeving en de zorg om wat er in de Poolgebieden gebeurt. April worstelt ook met de prille verliefdheid van haar vader, op nota bene haar eigen schoolhoofd. Die beschrijvingen zorgen voor een herkenbare realiteit en ze bieden een stevige basis voor een betrokken leesbeleving. Want eens April in het ijzige Noorden is aangekomen, drijft de schrijfster het tempo van acties en spannende, ongeloofwaardige belevenissen op. Ook nu zorgen haar overtuigende vertelstijl en de dramatiek in de zwart-witillustraties ervoor dat je je als lezer sterk verbonden voelt met het daadkrachtige hoofdpersonage en haar reddingsactie. Groot is dan ook de opluchting als April de opdracht die ze zichzelf oplegde tot een goed eind heeft gebracht.

In haar nawoord licht de schrijfster opnieuw haar drijfveer toe. Ze wil de wereld bewustmaken van de gevolgen van de klimaatopwarming en meer bepaald in Longyearbyen. Dat deed ze door de liefde voor de omgeving en de dieren zo intens vast te leggen in een verhaal dat leest als een trein met een boodschap die heel lang blijft naleven.